Anna?

Anna. Dat ben ik. Ik ben Anna. Geboren op 26 juni 1989. Dus nu 19 jaar oud, nog een paar maanden. Ik heb nog een zusje van 18 en een broertje van 16. L en S, S heeft net zijn brommercertificaat gehaald, mijn stoere broertje! Wie is Anna?

Een stoere, gezellige, vrolijke meid van nog geen 20. Met haar ups en downs. Met veel interesses. Welke dan zal je denken? Nou een hele hoop, van kinderen tot dieren, van lezen tot computers, gek van katten en verslaafd aan thee, ik ben krachtig, sterk en een doorzetter. Ik zal me niet snel meer in een hoekje laten drukken, dat is me al te vaak gebeurt.
Dat zijn allemaal goede eigenschappen aan mij, maar ik heb ook dingen die niet kloppen, ik heb namelijk een Borderline persoonlijkheidsstoornis, of een emotieregulatie stoornis, zoals je het noemen wilt. Ik geloof meer in de naam Borderline, omdat ik meer problemen heb dan met alleen mijn emoties. Ik kan wel het hele rijtje opnoemen, van stemmingswisselingen tot suïcidale gedachtes, impuls aankopen en een eetstoornis.

Nou kan ik het daar bij laten en daar maar vrede mee hebben, maar zo werkt het niet. De Borderline heeft zo’n invloed op mijn leven dat ik momenteel niet kan werken of naar school kan gaan. Wat zit er dan op? Thuiszitten? Ik dacht het niet!
Ik volg momenteel een klinische behandeling bij Scelta-GGnet. Wat is een klinische behandeling? Dat houdt in dat ik op zondagavond om 10 uur ’s avonds me in Apeldoorn moet melden en ik vrijdag om half 4 ’s middags weer naar huis mag. Naar huis, waar is mijn thuis? Momenteel weer bij mijn ouders, in het weekend ben ik bij mijn ouders, broertje, zusje en de hond thuis. Voor 2 nachten, dan zondag weer naar Apeldoorn. Maar wat nou mijn thuis is weet ik nog niet echt, dat kan Apeldoorn zijn, maar ook Amstelveen. Het is wel moeilijk. We hopen dat ik zo snel mogelijk weer op mezelf kan en ga wonen. Maar dat ik ook niet zo makkelijk, ik ga waarschijnlijk beschermd wonen.

Sinds 4 maart ben ik nou opgenomen. Best heavy om met 20 mensen in 1 gebouw te wonen 5 dagen per week. Ik ken weinigen die het me na zouden doen.
Maar over 9-12 maanden hoop ik er beter uit te komen en weer te gaan werken/leren. Of dat gaat lukken weet ik nog niet.
Mijn ideaalbeeld zou zijn dat ik een hotel zou runnen ofzo.. Maar dat ik zo makkelijk gezegd, doe het maar eens :P

Maar dat zijn zorgen voor een later tijdstip. Nu moet ik denken aan nu. Leven in het moment.

Ik ben Anna, aangenaam.